لمس و نظر پزشک

رجوع بیمار به دندان پزشک نامحرم، چه حکمی دارد؟

همه مراجع (به جز آیت اللّه تبریزی و آیت اللّه سیستانی): در صورتی که دندان پزشک همجنس در دسترس نباشد و مراجعه ضرورت داشته باشد، اشکال ندارد.آیت اللّه بهجت، احکام و استفتاءات پزشکی، ص‏30، س‏4 و 8، ص 33، س 18؛ آیت اللّه نوری، استفتاءات، ج‏1، س‏943 و 933 و 956؛ آیت اللّه خامنه‏ای، اجوبة، س 1303؛ امام خمینی، استفتاءات، ج‏3، (نظر)، س‏42 و 43؛ آیت اللّه فاضل، جامع‏المسائل، ج‏1، س‏2091 و 2087؛ آیت اللّه مکارم، استفتاءات، ج‏1، س‏803 و 1567؛ آیت اللّه صافی، هدایة العباد، ج‏2، (النکاح)، م‏22؛ دفتر آیت اللّه وحید
آیت اللّه تبریزی و آیت اللّه سیستانی: اگر دندان پزشک همجنس در دسترس نباشد، یا دندان پزشک نامحرم مهارتش بیشتر باشد، اشکال ندارد.آیت اللّه سیستانی، sistani.org، (پزشکی)، س‏1 و منهاج‏الصالحین، ج‏2، (النکاح)، م‏21؛ آیت اللّه تبریزی، صراطالنجاة، ج‏5، س‏1023 و 1024 و استفتاءات، س‏1545. (احکام نگاه و پوشش، سید مجتبی حسینی، کد: 132/500018)

در جایی که پزشک زن در دسترس باشد، آیا لمس بدن زن از روی لباس، به وسیله پزشک مرد جایز است؟

همه مراجع: اصل لمس بدن زن نامحرم، از روی لباس حرام نیست ؛ ولی اگر تلذّذ و مفسده‏ای در بین باشد، جایز نیست. بهجت، احکام، استفتاءات پزشکی، ص‏31، س‏9 ؛ امام، فاضل، مکارم و نوری، تعلیقات علی‏العروة، النکاح، م‏47 ؛ صافی، هدایةالعباد، ج‏2، النکاح، م‏20 ؛ سیستانی، منهاج‏الصالحین، ج‏3، النکاح، م‏16 ؛ دفتر: وحید و تبریزی. (رساله دانشجویی، سید مجتبی حسینی، کد: 433/500016)

در بیمارستان‏ها و مراکز آموزشی - پزشکی، دانشجویان جهت آموزش به معاینه نواحی مختلف بدن (شکم، سینه، لگن و عورت ) بیمار زن می‏پردازند. با توجه به اینکه این امر یک موضوع آموزشی است که در برنامه پزشکان قرار دارد، حکم آن چیست؟

همه مراجع (به جز تبریزی ): اگر فراگیری مسائل پزشکی، در حدی است که حفظ سلامتی و جان بیماران (هر چند در آینده )، متوقف بر آن باشد ؛ به مقدار ضرورت و ناچاری جایز است. فاضل، ج‏1، س‏2082 و 2090 ؛ مکارم، استفتاءات، ج‏1، س‏1551 و 1573 ؛ صافی، هدایة العباد، ج‏2، النکاح، م‏22 و جامع‏الاحکام، ج‏2، س‏1706 ؛ نوری، استفتاءات، ج‏1، س‏957 ؛ بهجت، احکام و استفتاءات پزشکی، ص‏33، س‏20 ؛ امام، استفتاءات، ج‏3، (نظر )، س‏47 و 49 و 50 ؛ دفتر: سیستانی، وحید.
آیةاللَّه تبریزی: اگر فراگیری مسائل پزشکی، در حدی است که حفظ سلامتی و جان بیماران (هر چند در آینده ) و یا حفظ پیشرفت و فرهنگ طب مسلمانان، متوقف بر آن باشد، اشکال ندارد. تبریزی، صراطالنجاة، ج 1، س 978. (رساله دانشجویی، سید مجتبی حسینی، کد: 470/500016)